Oyunculuk doktorluktan daha zor

Paha biçilemez mücevherlerini ve şaşalı kostümlerini çıkarıp, saray ortamından uzaklaştığı bir gün Selma Ergeç’le buluştum. Bu arada öğrendim ki; “Muhteşem Yüzyıl”ın Hatice Sultan’ının asıl mesleği doktorlukmuş meğer!

17 Mart 2011 Perşembe 21:58

PINAR YILMAZERLER

10 yıldır ekranlardasınız. Selma Ergeç’in oyunculuğunu kanıtladığı film hangisi?

Daha öyle bir film yok!

 

Çok büyük bir projenin içindesiniz. İyi bir karakteri canlandırıyorsunuz. İnsanlar hep övüyordur şimdi sizi…

Genelde bana ulaşan tepkiler, hep iyi tepkiler. Tabii kimse sizi kolunuzdan tutup da; “Çok fenasın, çok kötüsün” demez. Gelen yorumlar çok ciddi bir filtreden geçmiş pozitif yorumlar oluyor.

 

Yakın çevreniz daha acımasız eleştiriyordur o zaman…

Kardeşim beni çok eleştiriyor.

 

Ne diyor?

Onu asla paylaşmam sizinle. O çok doğru, çok net ve acımasızca eleştirir. En çok onu dinlerim. Ama genel olarak eleştirilere çok fazla   bakmamaya, bir şey okumamaya, duymamaya çalışıyorum. Çünkü ister istemez sağlıksız bir farkındalık yaratıyor sette. O yüzden biraz daha izole bir halde olmaya çalışıyorum.

 

Bir de siz çok sessiz sakin gelip, girdiniz yıllar içinde hayatımıza. İddialı bir söyleminiz olmadı ama bilinen bir isimsiniz artık. Bu bir strateji miydi?

Hayır. Bu tamamen benden kaynaklanan bir şey.

 

Çekingen misinizdir?

Her zaman değil ama zaman zaman.

 

Fotoğraflarınızda hep kırılgan, hassas bakışlı bir kadın görüyorum. Gerçekte de o kadar kırılgan mısınız?

Değilim aslında da fotoğraf çektirmeyi çok sevmiyorum ben.

 

Çok konuşmayı, poz vermeyi sevmiyorsunuz ama öyle bir işin içindesiniz ki; bir anda herkese ulaşabiliyorsunuz ve hiç tanımadığınız insanlar sizi tanıyor. Nasıl bir iştir bu?

Mümkün olduğu kadar hakkımda her şeyi bilmemelerini diliyorum. Çok fazla bir bilgi akışının çok farz olmadığını düşünüyorum. Fotoğraf çektirmeyi çok sevmediğim için de sanırım o anda öyle bakıyor oluyorum. Çünkü çok isteyerek yaptığım bir şey değil.

 

Bir de çoğunluğun estetik ameliyatlarla ifadesini değiştirdiği bir dönemde sizin için ‘Duru güzel’ deniyor. İnsanların size bunu söylemesi size ne hissettiriyor?

İyi bir şey duymak, kötü bir şey duymaktan her zaman daha iyidir.

Duru güzel denmesi iyi bir şey herhalde. Günümüzde photoshop’tan sonra zaten iyice uçtuk. Basında yer alan kusursuz güzellikteki insanlar gerçekte yok! Ama bize bu dayatıldığı için inanıyoruz. “Sen bunu al, alırsan böyle olacak, şöyle olacak” deniyor. Sana bir hayat tarzı, kendini özel hissetme duygusu yaşatılıyor. Olmayan bir ihtiyacı yaratmak üzere inanılmaz kurnazlıkta bir çalışma var. Çok da işe yarıyor maalesef. Orada kullanılan da gerçeküstü güzellik bence çok sağlıklı bir imaj değil. O yüzden işin daha doğalında, olduğu gibi olmak, “Kusuru da var ama olsun o da iyi” denmesi iyi bir şey benim için.

 

Bu durumda kendiniz gibi olup da seviliyor, takdir ediliyor olmak herhalde en büyük mükafattır, değil mi?

Evet yani güzel bir şey tabii de ben o kadar sevildiğimin farkında olduğumu söyleyemem. Kendi gibi bir insanım işte ben.

 

Canlandırdığınız karakterlerden etkilenir misiniz?

Etkilenmemek mümkün değil! Sadece küçük boyutta bile etkilenirsin. Masada duran şu fincan mesela… Onu görüyorum, gözümü kapatıyorum ve onu hayal ediyorum. Beyin bu iki algının arasındaki farkı algılayamıyor. O hayal şu anda baktığım ve gözümü kapatıp hayal ettiğim tasla aynı ve gerçek. İnsan bazen çok gerçekçi rüyalar görür. Rüyanızda ağlarsınız, uyanırsınız gerçekten ağlıyorsunuzdur. Orada çok enteresan bir çizgi var. O yüzden tabii etkileniyorsunuz. Babam biz küçükken kahkahalarla gülerek meditasyon yapardı. O zaman ona deli gözüyle bakıyorduk ama aslında bayağı akıllıymış adam. Gülmek gerçekten o anda birtakım hormonları da dengeliyor.

Rol mü yapıyor, içinden gülmek mi geliyor bilemezdik! Önce yalandan kahkaha atarsın, sonra o gerçek olur, iyi hissedersin.

 

Şu an röportaj yaptığımız için geriliyorsunuz, farkında mısınız?

Tuhaf geliyor. Kendini anlat soruları, oyunculukla ilgili konuşmak... Bugün bir şey bildiğimi sanıyorum, yarın hiçbir şey bilmiyorum bunu anlıyorum.

 

Ama zaten yaşamak böyle bir şey değil mi?

Evet. O yüzden bununla ilgili ahkam kesmek bana çok beyhude geliyor. Şu anki favori kelimem ‘Beyhude’.

 

Rol gereği de olsa saray ortamında saatler geçirmek nasıl bir şey?

Alıştık artık. Çekimlere ilk başladığımızdan beri benim favori mekanım has bahçe. Ben en çok orayı seviyorum. Sete ilk girdiğimizde hepimiz çok etkilendik. Ama tabii her gün orada zaman geçirdiğimiz için gözümüz alıştı.

 

Peki ya o kostümlere, mücevherlere ne demeli?

Kostüm giymek şu açıdan çok güzel, ne zaman öyle bir şey olabilir ki! Ne zaman böyle kıyafetler giyebilirsin? Yaşadıklarımız gerçekten masal gibi. Masal tanımı çok güzel bir kapı açtı kafamda. Öyle baktığınız zaman da çok hoş.

 

Bu arada bir de tıp eğitimi almışsınız. Oyunculuk yaptığınız şu 10 yıl içerisinde; “Keşke doktor olsaydım” dediğiniz oldu mu?

Zaman zaman.

 

Hangi zamanlar?

Ben tıbbı da çok severek okudum ve tamamen şımarıklıktan bıraktım. Benim babam çok iyi bir cerrah ama aslında şarkı söylemek istiyor. Durmadan Türk Sanat Müziği söylüyor. Sanırım ben de onun gibiyim. İçinde bulunmak istediğim iki alan vardı. Biri tıp, diğeri oyunculuktu. Ama oyunculuğu hiçbir meslek olarak görmedim. Yoksa İngiltere’de kalıp orada başlardım oyunculuğa. O mantıklı kararı veremedim. Egoist yanımı bastırıp gerçekten başkaları için bir şeyler yapmak, başkaları için yaşanan bir hayat benim asıl tercihimdi. Gel gör ki; öyle olmadı. Bazen bunun vicdan azabını çekiyorum. Üstelik tıp daha kolaydı oyunculuktan.

 

Bunu söylerken ciddi misiniz?

Kesinlikle. Çok iyi yerlerde sağlam stajlar yapma imkanı verdiler bana. Çok zor anlar yaşadığım, hayatla ölümü bir arada gördüğüm acilde çalıştım. Asla oyunculuktaki kadar zorlanmadım. Ne kadar ironik bir durum!

 

Dönün o zaman doktorluğa, sizi tutan ne?

Beni neyin tuttuğunu inan ki bilmiyorum. Onu çözdüğüm zaman arayacağım.